وقتی در مورد ناب صحبت می کنیم، در مورد بهبود مستمر صحبت می کنیم. بهبود مستمر نیازمند سیستم، فرآیند، ساختار سازمانی و تغییر فرهنگی است. لازم است که طرف های درگیر فرآیند تغییر را برای شروع تغییر درک کنند. خود فرآیند تغییر را می توان به راحتی با مدل تغییر لوین توضیح داد.

لوین بیان می کند که یک تغییر موفق شامل سه مرحله است: (1) انجماد، (2) انتقال و (3) انجماد. زمانی که مسئله ای در یک سیستم متعادل به وجود می آید و نیاز به تغییر است، فرآیند تغییر با فعال شدن تغییر آغاز می شود. این سخت ترین مرحله است زیرا باید بر مقاومت ها در برابر تغییر غلبه کرد. مردم باید قبول کنند که تغییر ضروری است. رهبران باید مردم را به کار بگیرند، یک طرز فکر مشترک ایجاد کنند و مردم را برای ایجاد تغییر انگیزه نگه دارند. انتظارات باید برای همه روشن باشد و این سوال که چرا تغییر مهم است باید توضیح داده شود. بنابراین، آماده سازی در این مرحله ضروری است.

در مرحله دوم تغییر در حال وقوع است و باید مدیریت شود. مرحله دوم سپس به مرحله سوم انتقال می یابد که در آن تغییر بخشی از وضعیت موجود می شود. سیستم جدید اکنون به طور کامل پیاده سازی شده است و در تعادل است و در برابر تغییرات محافظت می شود. این منجر به مقاومت های جدید در برابر تغییر می شود. شکل 1 چرخه تغییر را بر اساس مدل لوین نشان می دهد. در هر سه مرحله، ارتباط کلیدی است زیرا تغییر با افراد موجود در سیستم شروع می شود و به آنها وابسته است. بدون اراده مردم هیچ تغییری در درازمدت حاصل نمی شود و در نهایت همه چیز به سیستم قبلی باز می گردد.

شکل 1. مدل تغییر لوین به عنوان فرآیند بهبود مستمر

مدل لوین با عدم اطلاع از روند تغییر، نشان می دهد که تیم به سرعت به سیستم قبلی بازخواهد گشت. این تغییر می تواند کوچک یا بزرگ باشد و تأثیرات مختلفی بر یک سازمان داشته باشد. در ناب، ما به تغییرات مثبت به عنوان بهبود اشاره می کنیم. در نتیجه، مدل سه مرحله‌ای تغییر لوین و مفهوم بهبود مستمر به شدت با یکدیگر مرتبط هستند. بهبود مستمر مستلزم تغییر است و تغییر همیشه شامل سه مرحله لوین است. تغییر یک سیستم لزوماً به معنای بهبود مستمر نیست. بهبود مستمر یک فرآیند تکراری است که شامل یک سری تغییرات است. اگر تغییر فقط یک رویداد یک بار باشد، ممکن است یک بهبود باشد، اما پیوسته نیست. بدون بهبود مستمر، چرخه در شکل 1 تنها یک تکرار خواهد داشت و پس از متعادل شدن سیستم جدید و تبدیل شدن به سیستم فعلی متوقف می شود.

تغییر سیستم سنتی به سمت فرهنگ ناب مشارکتی تر، نیازمند تلاش بسیار زیادی از سوی کل سازمان است. آمادگی دقیق برای موفقیت ضروری است. مردم باید درک کنند که استدلال و تکرار زیادی وجود خواهد داشت. در نتیجه، فرآیند تغییر باید گام به گام بدون تحت فشار قرار دادن افراد اجرا شود تا به موفقیت پایدار دست یابد.

منابع

1. لوین، کورت (1951). نظریه میدانی در علوم اجتماعی: مقالات نظری منتخب. انتشارات مرکز تحقیقات پویایی گروهی، دانشگاه. میشیگان هارپر، نیویورک



کرگیری بتن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *