به گزارش تابناک، سیروس ابراهیم زاده، متولد سال ۱۳۱۶ در اردبیل بود، بیش از شش دهه از عمر خود را در عرصه هنر گذراند؛ از تئاتر و دوبله و رادیو تا سینما و تلویزیون، مسیری که او را به یکی از چهره‌های شناخته‌شده هنرهای نمایشی ایران تبدیل کرد.
از تئاتر آناهیتا تا تحصیل در انگلستان
سیروس ابراهیم‌زاده فعالیت خود را در ۱۳۳۴ در زمینه تئاتر را با زنده‌یاد مصطفی اسکویی در تئاتر آناهیتا، که امروز سینما گلدیس شناخته می‌شود آغاز کرد. ابراهیم‌زاده می‌گوید این سالن که در یوسف‌آباد تهران واقع شده توسط شاگردان استاد اسکویی ساخته شده و شاگردانش از جمله ابراهیم زاده در بنایی و کارگری آن شرکت داشتند. ابراهیم زاده دو سال بعد یعنی در سال ۱۳۳۶ اولین تجربه کارگردانی تئاتر را شروع کرد.
او در کنار فعالیت هنری، تحصیلات دانشگاهی را نیز دنبال کرد و در رشته زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. سپس برای ادامه تحصیل در حوزه تئاتر و موسیقی به انگلستان رفت و در مدرسه هنرهای دراماتیک و موسیقی بیرمنگام و آکادمی هنرهای نمایشی و موسیقی لندن تحصیل کرد.
سیروس ابراهیم‌زاده سال ۱۳۷۱ در نمایش تئاتری با نام «پیروزی در شیکاگو» که به کارگردانی داوود رشیدی بود به سالن اصلی تئاتر شهر آمد. پیروزی در شیکاگو اولین تئاتر در ایران بود که با موسیقی زنده روی صحنه اجرا می‌شد. بابک بیات ساخت آن موسیقی را برعهده داشت و علیرضا عصار از نوازندگان آن بود. از دیگر بازیگران این تئاتر می‌توان به مهدی هاشمی، فریماه فرجامی، فرهاد محبت اشاره کرد.
از دوبله و رادیو تا سینما
سیروس ابراهیم‌زاده سال ۱۳۳۸ وارد عرصه دوبله شد و با پرویز بهرام همکاری کرد. «لورنس عربستان» و مجموعه «ارتش سری» از جمله آثاری هستند که نام او در میان گویندگان آنها دیده می‌شود.
سیروس ابراهیم‌زاده سابقه گویندگی در رادیو نیز دارد و این کار را در سال ۴۶ آغاز کرد و ده سال در رادیو فعالیت کرد. صدای ابراهیم زاده در نمایش‌های رادیویی و کتاب‌های صوتی شنیده شد.
اما ورود او به سینما با یکی از نام‌های مهم سینمای ایران رقم خورد؛ «حسن کچل» به کارگردانی علی حاتمی در سال ۱۳۴۹، نخستین تجربه سینمایی ابراهیم‌زاده بود. پس از آن در فیلم‌هایی مانند «صمد و قالیچه حضرت سلیمان»، «ستارخان» و «کمال‌الملک» بازی کرد.
در سال‌های بعد نیز در آثاری چون «تحفه‌ها»، «همسر»، «چهره»، «هتل کارتن»، «مومیایی ۳»، «مسافر ری»، «شمعی در باد»، «مکس» و «عروس فراری» حضور داشت.
چهره‌ای آشنا برای مخاطبان تلویزیون
تلویزیون نیز بخش مهمی از کارنامه ابراهیم‌زاده بود. او در مجموعه‌هایی مانند «اختاپوس»، «آرایشگاه زیبا»، «تنهاترین سردار»، «ولایت عشق»، «کاکتوس»، «خانه ما»، «حس سوم»، «آشپزباشی» و «ساختمان پزشکان» ایفای نقش کرد.
حضور او در «ساختمان پزشکان» و برخی آثار تلویزیونی سال‌های پایانی فعالیتش باعث شد نسل‌های جدیدتر نیز با بازی او آشنا شوند.
بازیگر، نویسنده و علاقه‌مند به ادبیات
ابراهیم‌زاده فقط بازیگر نبود. او در زمینه نویسندگی و ترجمه نیز فعالیت داشت و آثاری مانند «تیارت فرنگی»، «یک خواهش کوچک»، «پشت چراغ قرمز» و «رستوران» را در کارنامه خود داشت.
ادبیات برای او جایگاه ویژه‌ای داشت. ابراهیم‌زاده بارها بر اهمیت شناخت ادبیات کلاسیک فارسی تأکید کرده بود و معتقد بود شاعر و هنرمند معاصر برای خلق اثری ماندگار، نمی‌تواند از ریشه‌های زبان و ادبیات فارسی جدا شود.
او همچنین درباره آموزش هنر معتقد بود دانشگاه به تنهایی هنرمند نمی‌سازد و نقش استاد بیش از انتقال صرف دانش، باید کشف استعداد و تقویت خلاقیت هنرجو باشد.
تجلیل از یک عمر فعالیت هنری
در شهریور ۱۳۹۶، در مراسم نکوداشت‌های نوزدهمین جشن سینمای ایران از سیروس ابراهیم‌زاده تجلیل شد. او همچنین نشان درجه یک هنری را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کرده بود.
سیروس ابراهیم‌زاده امروز پس از سال‌ها فعالیت در صحنه تئاتر، پشت میکروفن رادیو و دوبله و مقابل دوربین سینما و تلویزیون، از دنیا رفت؛ هنرمندی از نسلی که مرز میان تئاتر، ادبیات، رادیو، سینما و تلویزیون برایش چندان پررنگ نبود و بخش مهمی از زندگی خود را در همه این عرصه‌ها گذراند.
نام او برای مخاطبان، با نقش‌ها و صداهایی از «حسن کچل» و «کمال‌الملک» تا «کاکتوس» و «ساختمان پزشکان» به یاد خواهد ماند.
