در سپیدهدم بیست و ششم آوریل ۱۹۸۶، با انفجار رآکتور شماره چهار نیروگاه چرنوبیل، نه تنها ساختار بتن و فولاد فرو ریخت، بلکه تعریف جهان مدرن از امنیت و پیشرفت دستخوش تحولی بنیادین شد. این حادثه، بدترین فاجعه تکنولوژیکی تاریخ، تنها به یک منطقه محدود نماند؛ تنهایی از غبار رادیواکتیو مرزها را درنوردیدند و نیمکرههای سیاره را آلوده ساختند و میلیونها نفر را زیر چتر سنگینِ ناپیدای تشعشع قرار دادند. این مجموعه، روایتی است از سرزمینی که برای دو قرن به سکوت محکوم شد، اما در اعماق این سکوت، داستان پایداری انسان و عواقب ماندگار تکنولوژیک ما همچنان طنینانداز است. چرنوبیل، نه یک تاریخ، بلکه یک میراث است که نیمی از جهان را پوشاند.
